، فرم هاي تقاضا به عنوان شيوه ايي درست و آسان در ارائه خلاصه استاندارد شده ايي از پيشينه متقاضي، استفاده مي شوند. اين شيوه به متقاضيان کمک مي کند که موارد مربوط به خودشان را با ساختاري از پيش تعيين شده، ارائه کنند، دسته بندي و فهرست بندي متقاضيان، تسريع مي شود و همانند ارائه نقطه شروع براي گزارشات پرسنلي، مصاحبه کننده ها را هم هدايت مي کند. در طراحي فرم درخواست، نکات زير، ارزش برسي را دارند :
1-معمولاً دستخط در مقايسه با تايپ، فضاي بيشتري را اشغال مي کند. آيا قسمت هاي موجود در فرم، فضاي کافي دارد تا متقاضي، اطلاعاتش را تکميل کند؟
2-فرم هاي که تکميل شان، وقت زيادي را صرف مي کند، احتمال اينکه سرسري تکميل شود يا اصلاً تکميل نشود، وجود دارد. آيا زماني که صرف پر کردن فرم مي شود، براي نيازهاي اطلاعاتي مربوط به تصميم گيري در مورد گزينش، مناسب است؟
3-برخي سوالات، غير قانوني هستند، برخي اهانت آميز مي باشند و برخي هم غير ضروري اند. آيا فرم فقط ملزم به اطلاعاتي است که مناسب با تصميم گيري در مورد گزينش است؟
4-Allan پيشنهاد مي کند که در عصر پردازش کلمات، هيچ عذر و بهانه اي در مورد اشتباه ارائه فرم هاي درخواست جداگانه براي آگهي استخدام، يا براي شخصي نکردن فرم ها و کمک نکردن به کاربر، پذيرفته نيست. يک شيوه افزايش کمک به کاربر، استفاده از پاراگراف هاي مقدماتي است که توصيح دهد که چرا اطلاعات هر بخش مورد نظر است.
فرم درخواستي را براي پست مديريت ارشد همراه با حداکثر اطلاعات مهم و اساسي، طراحي کنيد، اما فقط در مورد اطلاعاتي که شديداً مرتبط هستند، سوال نماييد.